A Bird Story: Tiña un paxariño moi bonito…

Unha historia pequeniña, moi sinxela e moi honesta, que non fai outra cousa que guiarnos por ese camiño xa percorrido de neno que atopa un paxaro ferido, cúrao, e descobre nel a amizade. Todo, cunha banda sonora tristona e unha narrativa sen diálogos que pretende coller forza pola mestura de dita música cun apartado visual de aire pixel art, con resonancia a xogos de rol antigos e un certo aire de anime.

Ler máis

Colosal: Empoderamento, alcoholismo e a destrucción de Seúl

Vemos neste Colosal cómo Nacho Vigalondo retoma a teima que xa viña dende Extraterrestre (2011) de coller argumentos de cine de xénero, mesturalo con historias humanas e de proximidade e sacar un cóctel novedoso de elo. Novedoso, pero tamén arriscado na proposta, tanto de cara ao espectador obxectivo por unha parte como pola outra. Nesa corda na que él se sinte cómodo e que lle da, canto menos, unha gran dose de interese ao seu cinema.

Ler máis

Música marciana. 9 temas de outro planeta.

En xullo de 1947 algo caía en Roswell, Novo México. Non se sabía a data exacta, e só se sabía que un granxeiro dixera ver restos estranos na súa finca. Dende entón, cinema, documentais, conspiranoia, unha suposta filmación da autopsia a un alien… o caso Roswell deu inicio á ufoloxía moderna e á obsesión cos marcianos da segunda metade do século XX. E o máis importante para nós aquí, e que usamos para festexar os 70 anos do caso Roswell, de aí derívanse todas estas cancións marabillosas.

Ler máis
Ovni Roswell

Maniac: Joe Spinell e William Lustig contra Elijah Wood e Franck Khalfoun

Aínda lembro aquela cinta VHS con portada que non transmitía outra cousa que mal rollo agardando por ser vista por min. Unha cinta na que destacaba ese sinxelo título de Maniac, esos vaqueiros gastados e esa cabeleira e un coitelo enchoupado en sangue, todo pintado a man, tal e como se facía daquela. Pasaron anos, e algunhas escenas quedaban na miña mente, ata que un día o bó de Alexandre Aja decidíu que molaría ter un remake. Con Elijah Wood. Así que, aínda que aquel encanto enfermizo do Nova Iorque dos 70 e 80 xa non ía estar presente, aínda podía ser que dous amantes do xénero como Wood e Aja fixesen algo máis ou menos decente cun clásico underground como este cuasislasher tan particular. Analicemos se o conseguiron.

Ler máis